Naamloos – Pepijn Lanen

Standaard

Naamloos - Pepijn Lanen - AmboAnthos

Volgens de uitgever:

‘Het begint met dat ik mijn naam niet meer kan herinneren’. Zo opent Naamloos, de roman van Pepijn Lanen, waarin we een aantal weken uit het leven van een naamloze jongeman volgen. Een dertiger die tussen twee banen in zit en tijdelijk verblijft in een nihilistisch appartement van een vriend. Op indringende manier leeft de lezer mee met zijn verwarring, zijn gevecht met verslavingen en angsten, en voornamelijk het gevecht met zichzelf.

Pepijn Lanen schreef met Naamloos een rauw, eerlijk en
humoristisch boek over het leven en de liefde.

Mijn Mening:

Het verhaal over de 32-jarige ik-persoon is geschreven in dagboekvorm. De hoofdstukken gaan ieder over een specifieke dag maar niet per definitie in chronologische volgorde.
Een kleine verwarring ligt dan ook zo op de loer net als het de hoofdpersoon overkomt.

Ik houdt wel van een feestje, is niet vies van alcohol, drugs en seks met wildvreemde vrouwen. Een beetje een rock and roll leven dus wat lichtelijk uit de hand loopt. Want als je meerdere dagen ‘buiten westen’ bent van een feestje ben je behoorlijk ver gegaan volgens mij.
Op het moment dat hij tussen twee banen in zit en tot besef is gekomen dat dit leven het ook niet helemaal is is het eigenlijk al te laat. Ik heeft als enige persoonlijke bezit een bankpas en de kleding die hij aan heeft. Op wonderlijke manier beschikt hij wel over de sleutel van het appartement van een vriend.

Zijn belangrijkste bezit is hij kwijt en dan begint zijn zoektocht naar zijn ware ik. En of hij die zal vinden lees je natuurlijk zelf in Naamloos.

Ken je het gezegde: ‘Een beetje vreemd maar wel lekker’? Dat is wat ik aan het eind denk bij Naamloos.
Het vreemde zit hem in de absurditeit van het verhaal. Alles kwijt zijn maar nog wel een bankpas. Natuurlijk werkt de bank niet mee vanwege privacy. Ook denkt ik meerdere malen dat hij zijn mail eens moet bekijken maar geen laptop of smartphone meer, waarom gaat hij niet naar een internetcafé of bijvoorbeeld een openbare bibliotheek waar je tegenwoordig gebruik van internet kunt maken. Tegen lichte vergoeding wellicht maar dat is geen probleem. Ik beschikt tot het einde over geld..
Het lekkere zit hem in de rest van het verhaal. De manier van schrijven enzovoort.

De cover deed mij altijd eerst denken aan een penguin (don’t ask!!) maar dat is het natuurlijk niet. Het is een gezichtsomtrek met iemand met lange haren maar zonder gezicht, naamloos.
De titel past bij het verhaal.

Al met al zou ik Naamloos geen standaard roman willen noemen. Ik vond het zeker de moeite waard om te lezen maar het humoristische waar de uitgever het over heeft in zijn wervelende tekst dat deel ik niet. Maar mijn humor is wellicht niet standaard te noemen 😉
Naamloos is wel degelijk een ode aan de liefde. En zonder liefde zou de wereld een stukje minder mooi zijn.

Ik leende Naamloos bij mijn plaatselijke bibliotheek en hij telt mee voor mijn persoonlijke ‘Ik lees Nederlands’ uitdaging van 2016, waarvoor het boek nummer 37 is.

De foto van de cover komt van de website van de uitgever.

Auteur:

Pepijn Lanen (4 augustus 1982) ook bekend als Faberyayo, is rapper en tekstschrijver van onder andere De Jeugd van Tegenwoordig en Le Le.
Hij schrijft verhalen en columns voor diverse tijdschriften. Eerder debuteerde hij in 2013 met de verhalenbundel Sjeumig. Naamloos  is zijn debuutroman.

~~~~~~

Naamloos – Pepijn Lanen

Ambo|Anthos – gebonden – januari 2016

ISBN: 9 789026 333170

Pagina’s 254 – Roman

Advertenties

Een gedachte over “Naamloos – Pepijn Lanen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s